Zoti

Të krishterët ortodoksë besojnë në një Perëndi-Triadhe – Ati, Biri dhe Shpirti i Shenjtë. Trinia e Shenjtë janë tre Persona (hypostase), të bashkuar në natyrën e tyre Hyjnore dhe të pandashme nga njëri-tjetri. Perëndia është një shpirt i përjetshëm, i plotfuqishëm, i gjithanshëm, i cili krijoi gjithë botën dhe ne, njerëzit – që ta madhëronim Atë dhe, duke u bashkuar me Të, të arrijmë shenjtërin dhe të bëhemi bij të Perëndisë.

Ikona «Shën Triadha», shkruar nga Rev. Andrei Rublev në shekullin XV.

Jisu Krishti

Jisu Krishti është Biri i Perëndisë, hipostaza e dytë e Trinisë së Shenjtë. Ai u be ( jo te krijuar, por te bere ) në përjetësi nga Perëndia Atë, dhe në kohë u ngjizë dhe u lind nga Tereshenjta e panjollë – Virgjëresha Mari. Krishti është Fjala e përjetshme e Perëndisë, e cila ” …u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë.” (Joani 1:14).

Jisu Krishti është Perëndia-njeri – Perëndia i vërtetë dhe njeriu i përsosur. Natyra hyjnore dhe njerëzore janë përgjithmonë të bashkuara në Krishtin: Perëndia u bë njeri.

Krishti i Plotfuqishëm. Ikona nga manastiri i Sinai (VI shekulli)

Veprat tokësore e Krishtit, qe me në kryqëzimin, ngjallje dhe ngjitjen në qiell perfundon, synonte shpëtimin e njerëzimit nga fuqia e mëkatit dhe vdekjes. Me predikimin dhe veprat e Tij, Jisu Krishti i jep nje kuptim të ri marrëdhënies se njerëzve me Perëndinë dhe njëri-tjetrit; dha urdhërime, ka qene nje shembull e dashurisë, mëshirës, ​​butësisë, guximit dhe mirëdashjes. Ai u kryqëzua në Kryq për mëkatet e njerëzimit dhe bëri një sakrificë të përsosur, duke na shpenguar nga mëkati për Mbretërinë e Qiellit me anë të Gjakut të Tij të Shenjtë. “…ai u tejshpua për shkak të shkeljeve tona, u shtyp për paudhësitë tona; ndëshkimi për të cilin kemi paqen është mbi të, dhe për shkak të vurratave të tij ne jemi shëruar” (Isaia 53: 5).

“Askush nuk mund te kthehet pa per te besuar në Jisu Krishtin te Perëndia dhe të hyjë në Mbretërinë e Qiellit. Askush, edhe nëse ai besonte në Jisu Krishtin, nëse nuk vepronte si Jisu Krishti, nuk mund të quhet dishepull i tij “( Shën Innokenty Weniaminow,” Tregimi i rrugës për në Mbretërinë e Qiellit “).

Orthodhoksia

Orthodhoksia është besimi në Perëndinë, ne Trinin e Shenjtë që rrjedh prej saj Jeta e vërtetë në Krishtin, e pandashme nga Kisha e themeluar prej Tij. Besimi Orthodhoks është i njejti që Krishti u dha apostujve, dhe apostujt u dhan të gjeneratave të reja të të krishterëve (shih Letra e Judes 3, 2 dhe Letra e 2 drejtuar Selanikasve 2:15, Letra 1 drejtuar Korintasve 11: 2).

Qëllimi i vetëm i Orthodhoksisë është shpëtimi dhe shenjtërimi i çdo personi/njeriu, bashkimi me Krishtin në Kishën e Tij dhe pjesemarrja ne jetën e përjetshme. Ky është Ungjilli, ose lajmi i mirë që Jisu Krishti është Shpëtimtari dhe Shëlbuesi, se Ai u ngrit nga të vdekurit (u ngjall 3 dite pas kryqezimit serish ) dhe nëpërmjet Tij secili prej nesh mund të arrijë jetën e lumur të përjetshme në Mbretërinë e Qiellit.

“Orthodhoksia është njohja e vërtetë e Perëndisë dhe adhurimi i vërtetë i Perëndisë; Orthodhoksia është adhurimi i Perëndisë me anë të Shpirtit dhe të se Vërtetës; (…) Orthodhoksia është lavdërimi i Perëndisë nga njeriu, një shërbëtor i vërtetë i Perëndisë, duke i dhënë ( Zoti ) atij hirin e Shpirtit të Shenjtë si dhuratë “(Shën Ignati (Brianchaninov).

Fjala “Orthodhoksi” do të thotë “lavdërimi i drejtë/ saktë “, “doktrina e saktë”, dhe u ngrit si një përcaktim i besimit të vërtetë, ndryshe nga herezitë (mësimet e rreme).

Njeriu

Njeriu është krijuar sipas shembëlltyrës dhe ngjashmërinë se Perëndisë në mënyrë që të ketë bollëkun e jetës, ë dashurisë dhe gëzimin në bashkësinë me Perëndinë, për ta adhuruar Atë në frymë dhe të vërtetë.”Njerëzit nuk janë krijuar për të jetuar këtu vetëm në tokë, si kafshët, të cilat zhduken pas vdekjes; por me qëllim të vetëm të jetosh me Perëndinë dhe të jetosh jo njëqind apo një mijë vjet, por përgjithmonë ” (Shën Innokenty Weniaminow,” Tregimi i rrugës në Mbretërinë e Qiellit “).

Çdo person ka vlerë të pafundme, sepse eshte nje pasqyr e Krijuesit se tij. Njeriu u krijua pa mëkat, por jo i përsosur. Adami (njeriu i parë) u krijua në mënyrë që të bëhej gjithnjë e më shumë si Perëndia, të rritet në njohurinë e Perëndisë.

Megjithatë, në fillim e historisë, ndodhi rënia e njerëzit e parë – Adami dhe Eva, të cilët nuk iu bindën Perëndisë dhe si rezultat u bënë të vdekshëm. Ata u mallkuan. Natyra e tyre u njollë dhe imazhi i Perëndisë në njeriu u errësua nga mëkati.

Krishti shpëton njerëzimin nga ferri „Ngjallja e Krishtit“. Afreski.

Por vetë Perëndia u ndie dhembshuri për njerëzit dhe ndërhyri ne nafakën/fatin e tyre. ” Sepse Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindurin, që, kushdo që beson në të, të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme.” (Joani 3:16). Jisu Krishti, Biri i Perëndisë u bë i Vetmi ndërmjetës, që na lidh me Atin Qiellor.

Krishti, me natyrën e Tij njerëzore, vdiq në Kryq, dhe me gjakun e Tij na çliroi nga mëkati, mallkimi dhe vdekja e përjetshme. Dhe ditën e tretë u ngjall që të mos vdesë më kurrë dhe të hapë udhën për ngjalljen e ardhshme ne jetën e përjetshme për të gjithë. Pas Ngjalljes së Krishtit, vdekja nuk sundon me mbi të krishterët ( vdekja nuk ka pushtet me ).

Kisha

Kisha Ortodokse është Trupi i Krishtit, bashkimi i Zotit Jisu Krisht me popullin e Tij, të bashkuar ne unitetin e besimit, sakramentet dhe hierarkin e shenjtë. Kreu i vetëm i kishës është Krishti. Kisha Orthodhokse është një, e shenjtë, e pergjithshme (katholike) dhe apostolike, Kisha është e hapur për të gjithë njerëzit, pavarësisht nga Origjina e njeriut, apo gjendja sociale e tij ( e njeriut ) ose ndonjë tjetër.

Kisha Orthodhokse është e vetmja anije shpëtimi, në të cilën Perëndia mbledh të gjithë ata që besojnë në Të.

Simboli i besimit

Simboli i Besimi është një përmbledhje e të vërtetave kryesore të krishterimit Orthodhoks. Besimi përbëhet nga etërit e shenjtë të Kishës Ortodokse në dy Këshilla Ekumenike (në 325 dhe 381 vjet).

Ikona e Etërve të Shenjtë të mbledhjes së Parë Ekumenik ku denojn herezin e Arianizmit.

Teksti i besorjes:

  1. Besoj në një Perëndi, At të tërëfuqishëm, krijues të qiellit e të dheut dhe të gjithë të dukurave dhe të padukurave.
  2. Dhe në një Zot Jesu Krisht, Birin e Perëndisë, të vetëlindurin, që lindi prej Atit përpara gjithë shekujve.
  3. Dritë prej drite, Perëndi të vërtetë prej Perëndie të vërtetë, të lindur, jo të bërë, që ka të qenët një me Atin, me anën e të cilit u bënë të gjitha.
  4. Që për ne njerëzit dhe për shpëtimin tonë, zbriti prej qiejve, edhe u trupëzua prej Shpirtit të Shenjtë dhe Virgjëreshës Mari dhe u bë njeri.
  5. Dhe u kryqëzua për ne në kohën e Pontit Pilat, dhe pësoi dhe u varros.
  6. Dhe u ngjall të tretën ditë sipas shkrimeve.
  7. Dhe u ngjit në qiejt dhe rri në të djathtë të Atit.
  8. Dhe do të vijë përsë ri me lavdi të gjykojë të gjallët edhe të vdekurit, mbretëria e të cilit nuk do të ketë mbarim.
  9. Dhe në Shpirtin e Shenjtë, Zot, Jetëbërës, që buron prej Atit, që adhurohet e lavdërohet bashkë me Atin e me Birin, që foli me anën e profetëve.
  10. Në një kishë të shenjtë, katholike, dhe apostolike.
  11. Pohoj një pagëzim për ndjesën e mëkateve.
  12. Pres ngjalljen e të vdekurve. Dhe jetën e ardhshme të amëshuar. Amin.